Zolang we spelen

Wat betekent het om elkaar en jezelf telkens opnieuw te moeten uitvinden binnen een relatie?
Een ‘ik’ kan nooit bestaan zonder de ontmoeting met een ‘ander’, durven we geloven. Maar wat als die ontmoeting bodemloos wordt en hetgeen je deelt niet langer samenvalt met het beeld dat je ervan hebt? Nestelen we ons dan maar in de romantische logica van zekerheid en comfort? Of zetten we beter alles op het spel? Letterlijk.
Als liefde om risico vraagt, biedt theater een uitweg. In Zolang we spelen zien we twee mensen op scène die hun liefde blijven oefenen. Ze spelen elkaar, herhalen oude scènes, verzinnen nieuwe. Ze praten over werk, seks, macht en tederheid. Steeds in de hoop opnieuw te raken aan iets echts.
De woonkamer met tweezitsbank en koffiehoek, wordt zo een slagveld van verbeelding en verlangen, een filmisch decor waarin realiteit en fictie in elkaar overlopen. Van buiten hun muren dringt de wereld binnen, want - zo wordt duidelijk - liefde bestaat niet alleen tussen twee mensen, maar ook in relatie tot de wereld daarbuiten. Of tussen spelers en publiek. Want zonder spel, geen liefde.