The Sun Rises Once a Day

Polen, winter 1944. Terwijl de nazi's op de vlucht zijn, worden de door de Sovjets heroverde gronden herverdeeld, onder andere aan een gemeenschap van bergbewoners uit Silezië, geleid door Haratyk, een voormalige oorlogsleider met anarchistische inslag. Terwijl de propaganda de macht van het volk predikt, bouwen de dorpelingen een zagerij, een steenbakkerij en een school, en weigeren ze hulp van de staat. De relatie met de centrale macht, gesteund door de geestelijkheid, verslechtert, waardoor Haratyk en de boeren opnieuw naar de wapens grijpen. Een uitgesproken politieke fabel die het communistische ontwikkelingsmodel in vraag stelt. De film werd jarenlang gecensureerd tot de regisseur ermee instemde het ontgoochelende einde aan te passen. De toon van de film doet denken aan de poëtisch-sacrale cinema van Paradjanov. Volksmythologieën stralen authenticiteit uit, net zoals de lokale maskerade. De beelden zijn geïnspireerd op de Vlaamse primitieven, waar landschappen en bewoners geïdealiseerd worden en ook een zekere boerse sluwheid uitstralen, zoals bij Bruegel de Oude. Plechtige gezangen van een regionaal folkloristisch ensemble begeleiden het verhaal zoals een antiek koor, en becommentariëren de tragedie van een profane, zelfsturende beschaving die wordt verpletterd door de opkomst van opgelegde moderniteit. Een opmerkelijke film, lang vergeten, herontdekt en gerestaureerd in 2024.