Sneeuwpanter - Kuno Bakker, Mokhallad Rasem & Stijn Van Opstal

Wachten en verlangen staan centraal in deze voorstelling. Vier spelers turen vanuit de ijskoude Himalaya niet alleen naar een onzichtbaar dier, maar ook naar zichzelf en onze toekomst in een wereld die steeds meer onleefbaar wordt.

Sneeuwpanter is een nieuwe samenwerking tussen theatermakers en spelers Mokhallad Rasem en Kuno Bakker, na hun succesvolle voorstellingen De verse tijd, Homemade en Looking for habibi. Voor dit project werken zij samen met Stijn Van Opstal (Toneelhuis, Olympique Dramatique).

Het uitgangspunt is het boek De Sneeuwpanter van de Franse schrijver, filosoof en avonturier Sylvain Tesson, een van de meest gelezen en geprezen literaire werken in Frankrijk van de afgelopen jaren. Het boek is een verslag van een extreme expeditie naar de hoogvlaktes van de Himalaya, waar een kleine groep mensen – op uitnodiging van natuurfotograaf Vincent Munier – wacht op de verschijning van een bijna mythisch dier: de uiterst schuwe, met uitsterven bedreigde sneeuwpanter.

Vanuit een grot op vijfduizend meter hoogte, in temperaturen tot min zevenentwintig graden, speuren ze dagenlang de besneeuwde rotswanden af. Dat wachten wordt een beproeving. Niet alleen fysiek, maar vooral mentaal. Geduld, verstilling en uithoudingsvermogen blijken de grootste uitdagingen.

In de voorstelling kijken we in de hoofden van vier figuren, die elk op hun eigen manier omgaan met dit lange wachten. Vanuit verschillende levensfasen, achtergronden en perspectieven stellen zij zich dezelfde vragen:
Hoe zijn we als mensheid terechtgekomen in een wereld die steeds onleefbaarder wordt? En vooral: of en hoe we daar weer uit kunnen komen.

Moeten we het verleden – waarin we vernietigden wat leefde – verdringen en hoop vestigen op de toekomst, op technische oplossingen, op het geloof dat morgen alles beter wordt?
Of moeten we leren aanvaarden wat er is, niet te veel verwachten, genoegen nemen met de wereld en stille getuigen worden? Is dat wijsheid, of gelatenheid?

De sneeuwpanter staat symbool voor wat verdwijnt: zestig procent van de wilde diersoorten is de afgelopen vijftig jaar uitgestorven door menselijk handelen. Maar de vraag blijft: zou de panter kunnen terugkeren in een wereld die geen ruimte meer laat voor eenzaamheid? En is dat eigenlijk wel belangrijk, nu de kermis blijft draaien, met zweefmolens en suikerspinnen, en alles uitnodigt om gewoon mee te doen?

Sneeuwpanter wordt een verstilde voorstelling over wachten en verlangen.
Een voorstelling waarin elke beweging telt.
Waarin het speuren naar een onzichtbaar dier een onderzoek wordt naar de mens.

Sneeuwpanter is een stille schreeuw.