Sculpting

Aanvankelijk een voorstel van Sigrid Vandenbogaerde. Claude Evence Janssens kiest eerst voor het schrijven voor solo cello, in een benadering die doordrongen is van barokmuziek, maar ook van repetitieve-minimalistische en postmoderne muziek geïnspireerd door Phil Glass, Steve Reich, Arvo Pärt, ... Claude Evence breidt zijn composities vervolgens uit met ambient synthesizergeluiden, geïnspireerd door plastische muzikanten zoals Brian Eno. Deze geluiden fungeren als contrapunten en interferenties met de monoloog van de cello, via luchtige samples die worden gecompenseerd door infrabassen. De laatste toets wordt aangebracht door percussionist Pierre Quiriny. Met zijn stokken en hamers gaat hij een interactie aan met de cello en de vooraf opgenomen elektronica, waaraan hij live samples toevoegt die worden geactiveerd via digitale pads. Uiteindelijk presenteert sculpting zich als de introspectieve reis van een personage, lyrisch belichaamd door de cello, tijdens een reis waarin de ambientgeluiden de doorkruiste landschappen uitdrukken, terwijl de percussie als contrapunt de feiten en de toevalligheden van het leven weergeeft, die komen en gaan, hier en daar...