Retiens la nuit

“Mijn kunst staat nooit ver af van mijn leven, mijn verdriet, mijn vreugde”, vertrouwde Alexandre Paulikevitch in 2022 toe. In dit tafereel is de oorlog alomtegenwoordig, zowel figuurlijk als in zijn meest rauwe realiteit: bombardementen, explosies, verwoesting. Hoe kunnen we redden wat er nog rest van onze mentale gezondheid?, vraagt de danser-performer zich af in de voorbode van een ultieme confrontatie tussen Eros en Thanatos.Seks tegenover de dood, verlangen als tegenhanger van vernietiging, poëzie als antwoord op de gruwel, kunst als uitweg, dans als laatste toevluchtsoord.Tussen onderwerping en verzet, als antwoord op het collectieve geheugen, krijgt de beweging vorm. “Kunst wordt het laatste toevluchtsoord. Dans, het laatste vredig oord. Poëzie, een vlam in de duisternis.”