(Pas si) Fragile! Réarrangement

Een enkele tafel kan veel dingen oproepen; meerdere tafels, op een bepaalde manier opgesteld, herinneren ons aan iets, of brengen ons zelfs tot orde. We hebben geleerd om de plaats van de tafels te respecteren zoals ze staan wanneer we aankomen. Om bij het vertrek onze stoel op te ruimen, zodat er alleen het onzichtbare van onze aanwezigheid overblijft. We hebben geleerd om te zwijgen en onze hand op te steken, zachtjes te praten of onze mond wijd open te doen vanaf onze bank. Hebben we ooit samen en uit vrije keuze de tijd genomen om de rijen te verschuiven, onze behoefte om te slapen te bevredigen, ons uit te rekken, uit interesse of nieuwsgierigheid te luisteren, tegen de persoon naast ons te zeggen dat we meer ruimte of een voetbankje willen? Selim Clérin (hij, zij) is een Brusselse kunstenaar die tijdens de cursus van Lucille Calmel aan de ERG kennismaakte met performancekunst en momenteel antropologie studeert. Zijn performatieve werk draait om zorg en gemeenschappelijkheid en tracht bestaande of potentiële relaties via het somatische te benadrukken. Zijn voorstellen komen voort uit een sterk verlangen om te bewegen en de vreugde van het performen te delen. Ze trachten de dichotomie tussen bewegend lichaam/onbeweeglijk lichaam, centrum van de aandacht/gedisciplineerde periferie te doorbreken.