Le Margherite

Un peu, beaucoup, passionnément, pas du tout De scène is een kale maar bewoonde ruimte: op een luchtige, komische en niettemin intensieve manier wankelen de artiesten tussen de verlokking van een afgrond – die van onze heftige actualiteit en te sterke passies – en de behoefte aan een speelse, gevoelige, soms raspende en immer tijdelijke pauze. Als een vorm van weerstand, een manier om de onontkoombare eindigheid te omzeilen. De zes performers in Margherite worden gedreven door een krachtig verlangen om te leven, en samen zoeken ze naar een bezieling die nooit zal wijken. Zo worden liefhebben, doen en (her)beginnen variaties op een essentieel gebaar. Als een madeliefje waarvan de blaadjes een voor een worden afgetrokken, spelen de kunstenaars met deze intensiteit van het toeval, met humor en een frisheid die altijd meer zegt dan het lijkt.