Blue Moon

New York, 31 maart 1943. Terwijl enkele straten verder de musical ‘Oklahoma!’ in première gaat en meteen geschiedenis schrijft, brengt Lorenz Hart de avond door in restaurant Sardi’s. Ooit vormde hij samen met Richard Rodgers een legendarisch schrijversduo, goed voor tijdloze songs als ‘My Funny Valentine’, ‘The Lady Is a Tramp’ en ‘Blue Moon’. Maar die samenwerking is voorbij. Alcoholisme en innerlijke onrust hebben Hart geïsoleerd, net op het moment dat zijn vroegere partner wereldwijd succes oogst met een nieuwe compagnon. Regisseur Richard Linklater vernauwt tijd en ruimte tot deze ene beslissende nacht. In lange gesprekken, scherpe observaties en stiltes die blijven hangen, ontvouwt zich het portret van een man die niet kan ontsnappen aan zijn eigen reputatie. Hart praat, plaagt, daagt uit en maskeert zijn kwetsbaarheid met humor en bravoure, terwijl het besef groeit dat zijn gloriedagen achter hem liggen. Ethan Hawke vertolkt Lorenz Hart met een indrukwekkende gelaagdheid. Hij maakt van hem geen karikatuur, maar een tragisch en tegelijk lichtvoetig figuur, vol zelfspot en pijn. Andrew Scott verschijnt als Richard Rodgers, beheerst en empathisch. Het scenario is deels gebaseerd op de echte briefwisseling tussen Hart en Weiland, wat hun ontmoetingen een historische bedding geeft. Wist je dat… Blue Moon in amper vijftien dagen werd opgenomen, een opvallend contrast met Linklaters langlopende projecten zoals Boyhood. De volledige film zich afspeelt op één locatie, het legendarische Broadway-restaurant Sardi’s, een bewuste keuze om de innerlijke wereld van Hart te versterken. Blue Moon thematisch aansluit bij Linklaters eerdere film Nouvelle Vague, samen gelezen als een tweeluik over het begin en het einde van een creatieve carrière.