Armour

Armour grijpt het thema van mannelijkheid aan, en met name de noodzakelijke transformatie van geweld, om de mogelijkheid van een pluriforme en vrije liefde te openen. In een taal die bestaat uit dans en opnieuw geïnterpreteerde acrobatische lifts, staat deze zeer fysieke voorstelling in het teken van een relatie met de ander die gebaseerd is op vertrouwen en respect voor intimiteit. In het hart van een driehoekig decor, zichtbaar voor het publiek, creëert het trio van performers een ruimte van noodzakelijke kwetsbaarheid. Ze stellen soms verontrustende handelingen en vragen, zonder provocatie of remmingen, waarin zachtheid en zelfspot hun plaats vinden, in een vrolijke medeplichtigheid met het publiek.