U bent hier:

Hoe ik de Patser in mezelf ontdekte.

Hoe ik de Patser in mezelf ontdekte.

De oude ik

Brave vlechtjes. Welopgevoed. Streng meisjescollege. Katholieke jeugdbeweging. Goede punten op school. Vioolles. Je snapt het: ik ben behoorlijk mainstream opgevoed. Niet bepaald het type dat gekke dingen gaat doen. Het dichtste dat ik ooit bij druggebruik ben geweest, was het doppen van een stukje spaceculaas in een kop thee  -  het relaas van het effect op mij blijft voor ieders bestwil verhuld in de nevelen van de geschiedenis.

Tijd voor iets nieuws

Maar zo op een bepaald moment in je leven wordt het tijd om het roer eens om te gooien, neen? Om eens te proeven van een andere wereld. Om dat brave jurkje open te scheuren en te ontdekken dat daaronder misschien wel een blauw spanneetje zit met daarop de 'P'. Van Patser. Maak plaats voor de nieuwe, minder brave versie van me, myself and I - met dank aan de film van Bilal Fallah en Adil Arbi. Want leren doe je van de pro's, wollah.

What to do?

Ik propte dus een heel pakje Hollywood-sjieken in mijn bakkes, zette mijn zondagse hoodie op en trok naar de cinema - benieuwd naar wat de film me te leren had. ik kwam buiten met een grijns op mijn gezicht én met de volgende, onmisbare tips voor het betere patserleven:

Tips!

  1. Ik moet me bekeren. Christenen zijn mietjes, moslims zijn the real stuff, of zoals het in de film beter bekt: "Christendom is Windows, islam is Apple." Eat that, Bill Gates.

  2. Ik moet patservrienden zoeken. Een patser is iemand die gerespecteerd wordt door andere patsers. Andere patsers zijn patsers die gerespecteerd worden door nog andere patsers. Nog andere patsers... ok. We hebben het plaatje. Hoofdzaak is dus om op zoek te gaan naar patsers, en zorgen dat je hun vriendje wordt. Hoe? Door net iets meer bling om je lijf te hangen dan zij. Door in een coolere bak te rijden dan zij. Door net dat tikkeltje meer shmeta-waar-kijkt-gij-naar op je gezicht te hebben. Kortom: door hen te overklassen.

  3. Ik moet alleman 'broer' noemen. Ook als niemand mijn broer is. Wadde? Jawel, zo gaat het blijkbaar in patsermiddens, van broer hier en broer daar. Zelfs als je van plan bent om iemand op zijn gezicht te slaan of zijn kop eraf te knallen, noem je hem eerst 'broer'. 

  4. Ik moet me anders gaan kleden. Echte patsers lopen rond in een outfit die beurtelings casual chic, sportief, Tenerife-style en Aalst-met-carnaval is. Baseline is vooral: opvallen. Schoenen met flikkerlichtjes, was dat niet iets voor driejarigen? Ja, voor driejarigen én voor patsers. 

  5. Ik moet mijn angst voor de politie overboord gooien. Zoals de film duidelijk bewijst, zijn de dienaars der wet niet bepaald van de slimsten. Ze bewaren 80 kilo coke gewoon in hun keurige IKEA-appartementje onder de bedmatras - een beetje Colombiaans drugskartel loopt daar blindelings snuivend naartoe. Echte patsers zijn niet bang voor de politie, ze trappen ze onder hun dikke tachna, wees daar maar zeker van. (Tot ze ze toch een beetje nodig blijken te hebben, maar dat is stuff voor de film.)

  6. Ik moet mezelf een tragische familiegeschiedenis aanmeten. Onmisbaar als excuus voor een onbeschaamd patserleven van drugs en criminaliteit: het jeugdtrauma. Ouders brutaal vermoord, zoals bij het personage van Matteo Simoni! Te drastisch? Euh... ouders gescheiden dan maar? Niet aan de hand. Wacht eens. Hond overreden? Nooit een hond gehad. Die keer dat de cavia dood lag in zijn kooi, dan? Ok: werkpuntje. 

  7. Ik moet beginnen met kickboxen. Vrouwen van patsers staan immers hun mannetje, toch? Wat zo'n Boef daar ook over moge zeggen - en anders verkopen we hem een trap tegen zijn bakkes. Wij zijn geëmancipeerd. Tenzij ons patservriendje natuurlijk onze gsm vraagt om onze foto's te controleren - dan geven we die gewoon braaf af, en kijken verder slaafs uit onze mooie ogen. Tja, we rijden dan ook op dat moment mee in zijn dikke SUV, hé. 

  8. Ik moet Bilal en Adil bellen. Zeggen dat ik mijn vlechtjes heb afgeknipt. En vragen of ze nog iemand nodig hebben voor in hun volgende film. Want deze drarrie is er klaar voor. 

Patser speelt nu nog in de Vlaamse bioscopen.

Reporter: Evelyne --- “Geen enkele goede performance ontglipt de kritische blik van deze podiumliefhebber.”

Geen resultaten gevonden.
Reporterstuk Patser