Hoog boven de stad, op een machtige zuil, stond het beeld van de gelukkige prins. Het was van kop tot teen verguld met fijn bladgoud, zijn ogen waren twee schitterende saffieren en op het gevest van zijn zwaard glansde een grote, rode robijn. Sinds de prins als standbeeld over de stad kijkt, weet hij dat de mensen minder gelukkig zijn dan hij tijdens zijn leven dacht. Nu hij een standbeeld is, kan hij niets meer aan de situatie verhelpen. Hij roept de hulp in van een kleine zwaluw om zijn kostbaarheden aan de armen te schenken.