Tentoonstelling Thomas Huyghe

De 40-jarige Bruggeling ,Thomas Huyghe, volgde na zijn middelbare studies de opleiding grafische vormgeving en daarna schilderkunst aan het Sint-Lukascollege in Gent. Aan de Gentse academie ging hij dan ook nog Mixed media bijstuderen. In die periode was Thomas al opgevallen binnen de kringen van onder meer Jan Hoet. Hij was beslist een jong talent maar in 2002 zette hij zijn werken on hold vermits al zijn energie opging in het ontwerpen van zijn huis en atelier. Het is ook deze gebeurtenis die een radicale ommekeer in zijn werken heeft teweeggebracht: de begrenzingen van het klassieke tweedimensionale schilderij worden doorbroken, de relatie tussen sculptuur en schilderij, en in een verder stadium die tussen het kunstwerk en de omgeving waarin het wordt geplaatst, is sindsdien opvallend aanwezig.

Inspiratie voor zijn werken vindt Huyghe vooral in de beelden die ons worden opgedrongen door de media. Deze zijn volgens Hughe vaak een manipulatie van de werkelijkheid. Voor de kunstenaar komt het er dan op aan op zijn beurt die geconstrueerde voorstelling te manipuleren. Hij doet dat door zijn gekozen beelden te bewerken op computer en dan over te gaan tot het doek. Ook de reclame, die als zeer prototypisch voor de snelle, holle en betekenisloze hedendaagse beeldcultuur kan bekeken worden, wordt als een van de belangrijkste inspiratiebronnen gebruikt.

Zo heeft hij een dubbele reeks schilderijen gemaakt rond de waan van de politieke macht. De eerste reeks wordt gevat in breed uitgewerkte laminaatkaders die het artificiële en voorlopige karakter van de macht moeten illustreren en die meteen gaan ironiseren. Wat de rijkdom van marmer vertoont, is in wezen nep. De spanning tussen hetechte van het schilderij en het valse van het kader creëert een metaverhaal dat de toeschouwer zelf gaat invullen. In een tweede reeks portretten van machthebbers reduceert hij de open mond tot een zwart gat.
De grootspraak wordt letterlijk aan banden gelegd en de aandacht wordt gevestigd op de ogen, die meer zeggen dan de via de media uitgekraamde halve en hele waarheden. Deze reeksen tonen het karakter van Thomas Huyghe als persoon en kunstenaar, een combinatie/ vermomming van schijn en werkelijkheid.

Bron: UiTinVlaanderen.be