Tento

 

Met een expo van twee kunstenaars haken we opnieuw aan bij een traditie om in ons land al lange tijd verblijvende buitenlandse kunstenaars een platform te geven. Het inzetten van de “duo's” als expo-format gebruiken wij om de kunst in de inhoudelijke breedte te presenteren en te ontsluiten.

In tijden waar alles door elkaar loopt en vruchtbare richtingloosheid het lot bezegelt van kunst in een wereld gekenmerkt door migraties/contaminaties op alle domeinen is het vandaag meer dan relevant in te zoomen op individuele oeuvres.

De expo “Erwan Maheo | Bernard Voïta” maakt al duidelijk dat de klemtoon ligt op het werk zelf en niet op één of ander algemeen ordenend onderwerp of concept.


De Zwitser Bernard Voïta (1960) is een kunstenaar die in het Brusselse samen met zijn landgenoten Beat Streuli, Robert Suermondt en Marie José Burki al jaren het artistieke klimaat verruimt en stimuleert.
Bernard Voïta is internationaal bekend met foto's van vervormingen van naar architectuur neigende constellaties en met sculpturen zoals hij er één zal tonen in Strombeek. In het “SkulpturenPark” in Keulen staat de “pissotière” een niet toegankelijke “sanitair” ogende sculptuur opgesteld in een bosrijke kant van het park. In Strombeek komt een versie van de “pissotière” speciaal vanuit Zwitserland, naast foto's die de gelijkenis doorstaan met een herbarium gelardeerd met namen van bloemen met al dan niet erotische connotaties.
Een nieuwe combinatie van foto's maakt zijn bijdrage af als één suite die zich vasthaakt aan vele gedachten en referenties die in de expo tot een beeldende uitdrukking worden gebracht.

Erwan Maheo, van Franse afkomst, bedacht zijn bijdrage voor Strombeek in drie etappes/begrippen die naadloos en heel mooi in elkaar vloeien.
De “ruimte” (1) wordt in Strombeek geaccentueerd via een bos van een twintigtal spiegelende staven die de architectuur als het ware recht houdt en tegelijk als in een vroeg schilderij van René Magritte de ruimte in een soort labyrint hertekent.
De “landkaart” (2) vormt de centrale gedachte voor een serie vlaggen. De kleurrijke vlaggen zijn gebaseerd op de grondplannen van de galeries en musea waar Erwan Maheo zijn kunst al eerder kon presenteren. Deze in de toekomst uitbreidbare reeks kan worden beschouwd als zijn persoonlijke geschiedenis in de kunstwereld.
Het “ambacht” (3) tenslotte verwijst naar het in brons afgegoten kleine “vlot” dat buiten voor het centrum op een hoge paal staat te blinken. Het vlot is niet alleen een sterk teken in de kunstgeschiedenis, maar ook een metafoor voor de op drift geslagen samenleving waarin het individu zich probeert staande te houden en een (uit)weg te vinden.
Erwan Maheo bedacht op die manier een trilogie die zich perfect zal slingeren langsheen de werken van Bernard Voïta en een standpunt visualiseert in de mallemolen van de cultuur.

Hieronder vindt u een link om het publieksboekje van deze tentoonstelling te downloaden.