Taal en woordkunst

Hugo Roeffaers schrijft in het voorwoord van zijn boek Taal en Woordkunst het volgende: Schrijven over taal lijkt op de wedren van de haas tegen de schildpad. Men haalt de taal nooit in. Men is altijd op achtervolging aangewezen.Zoals Zeno kan men die wedloop analyseren, uit-elkaar-leggen, waarbij de beweging ons eindeloos ontsnapt. Taalkundigen beschrijven de taal a posteriori en taalfilosofen denken er, letterlijk, over na, maar de levende taal blijft voortvluchtig. Zij laat hoogstens sporen na. Taalkundigen en taalfilosofen zijn spoorzoekers. Dichters proberen de taal te verschalken. Zij nodigen de taal uit over zichzelf te spreken. Wie van poëzie houdt wil ook wel eens weten welke ervaringen de dichter verwoordt en hoe hij/zij die omzet in poëtische taal. Waarin verschilt woordkunst nu eigenlijk van bijvoorbeeld  de dagelijkse omgangstaal en de filosofische taal? Voor een antwoord op die vragen gaan we uit van de esthetische ervaring en van de manier waarop in gedichten kunst aan het woord komt.

Bron: UiTinVlaanderen.be