Sint-Pieterskerk Leuven

De bouw van deze Brabants-gotische kerk werd aangevat in 1425, op de plaats van een Romaanse voorganger. Bij opgravingen werd een cirkelvormige crypte met een achthoekige kern en een centrale zuil ontdekt ten oosten van het Romaans koor; ze behoorde tot de Romaanse pijlerbasiliek.
De nieuwe kerk was nagenoeg voltooid in 1497. Bouwmeesters waren onder meer S. van Vorst, J. Keldermans en M. de Layens.
Het plan om een laatgotisch westblok met drie hoge torens te bouwen, kon niet volledig worden gerealiseerd dor stabiliteitsproblemen.
De westbouw werd in 1851-1867 gerestaureerd onder leiding van E. Lavergne, het koor in 1890-1914 onder leiding van P. Langerock; toen werden de 17d-eeuwse huisjes rond het koor en de zuidgevel gesloopt.
Een algehele restauratie werd uitgevoerd in 1924-1930 onder leiding van G. Govaerts. Na zware schade in W.O. II volgde opnieuw een restauratie naar ontwerp van F. en R. Vandendael en R. Lemaire. De restauratie van het koorgedeelte werd gestart in 1994 en afgewerkt in 1998. Het koor werd ingericht als museum van kerkelijke kunst, onderdeel van M van Museum Leuven. Hier bevindt zich het pas gerestaureerde 'Laatste Avondmaal' van D. Bouts.
Het meubilair omvat een gotisch eiken koorgestoelte (1438-1442), een gotisch koordoksaal(1488-1490), een doopvont uit messing(laat 15de eeuw), altaren(17de-18de eeuw), een preekstoel(1742). Beelden dateren uit de 13de-18de eeuw.