Redshift

Het werk van Véronique Boudier daagt de blik uit, of het nu gaat om de blik die gevangen wordt in de duur waarin een werk zich ontplooit, die in beslag genomen wordt door de breekbare terugkeer van ontrafelde ogenblikken, of die in vraag wordt gesteld door verbanden die retrospectief of vooruitblikkend worden gelegd en verlegd. In dit geval zijn het een film, een installatie en ? in de terminologie van de kunstenares ? een bewogen tafereel (tableau mouvementé), die bij de toeschouwer verschillende manieren van kijken aanspreken. Vooreerst is er Nuit d?un Jour (2008), een film die na zijn vertoningen binnen de programma van Prospectif Cinéma en in het kunstencentrum Le Lait in Castres, binnenkort ook te zien zal zijn in Beaubourg (in het kader van de tentoonstelling Elles, eind januari 2010) en in het Instituut voor Hedendaagse Kunst in Villeurbanne. Nuit d?un Jour is een film die in zijn volledige duur moet worden gevat, en die doorheen de traagheid van haar ontplooiing letterlijk functioneert als een openbaring. Als een echte tabula rasa in een open veld, met een polysemische veelheid aan mogelijke betekenissen, hypnotiseert het werk door haar ritme en haar onverbiddelijke logica, maar ook door de belofte van verandering, van wedergeboorte en vernieuwing, en door de tijdloze metafoor van de logica en de noodzaak die eigen zijn aan elke scheppende daad: die van het verdwijnen (in dit geval van een plaats en een context) ? maar dan een verdwijnen dat nooit een leegte achterlaat. Als tegenhangers of weerbots van de narratieve logica van deze film functionneren ook de bewogen taferelen, waaronder Les Bats, als werken die op hypnotiserende wijze de blik van de toeschouwer vangen. In het water dat zich onophoudelijk van een waterval naar beneden stort, het stromen van de Mekongrivier bekeken vanuit een vast stanpunt, of de gigantische zwerm vleermuizen die opvliegt uit een grot, weerkaatst het idee en de suggestie van een reis, doorheen het willekeurige van een verloop dat even repetitief als onverwacht is. Het verband dat impliciet en metonimisch gelegd kan worden bij het kijken naar de installatie La Peau du Château, is dat dat het sculpturale gebaar ? in dit geval het maken van een kasteel uit zand of beton ? cristalliseert in zijn afdruk, of beter, in zijn omhulsel. Het werk biedt een krachtige ombuiging ? achteraf - van het concept van het verdwijnen, in de onopgeloste evocatie van haarfijne maar daarom niet minder aanwezige en onverbreekbare banden. En die onuitgesproken verbanden die we oproepen, die we zoeken en die we steeds opnieuw uitwerken, zijn niet alleen de banden die ons van het ene werk naar het andere leiden, maar ook de banden die zich in onszelf en tussen ons in vlechten.