Pavane/Objekt II

Het stuk opent met muziek van Maurice Ravel. In een hoek speelt een pianist Pavane pour une infante défunte op een vermoedelijk ontstemde piano. In dit onrustwekkende schemerdonker lijkt miets te moeten bewegen. De toon lijkt gezet. En toch, bij nader toezien, kunnen we een nauwelijks merkbare beweging onderscheiden. Pluche dat we daarnet nog voor decor hielden, komt tot leven. Daarop komt aan de andere kant van het speelvlak een tengere vrouw, wier aanwezigheid we niet hadden vermoed, in beweging. Er ontspint zich een vreemde dialoog tussen een vrouw herleid tot een ledenpop en een rose beer, een wel heel aparte schoonheidsaanbidder. Pavane, waarvan de choreografie is geconcipieerd en vormgegeven door Barbara Mavro Thalassitis, is een wrede fabel, een sensueel en ludiek steekspel waarin bij momenten onderhuis geweld voelbaar is. Het gaat hier inderdaad over de relatie tussen man en vrouw en over het verlies van onschuld. Toch is de humor nooit veraf. Dit juweeltje van vervreemding, gebracht in een ronduit fysieke performance, zet ons ertoe aan opnieuw na te denken over de rol van het lichaam en de relatie tussen man en vrouw.