No colours, no shapes

?In het najaar van 2012 maakt Bart Meuleman een voorstelling waarin hij de invloed van muziek (maken) binnen het theater wil onderzoeken. Op 2 en 3 april toont hij een tussenstap in die zoektocht. Een verlaten parkeergarage, om drie uur ‘s nachts. Neonlicht knettert, er dendert een trein voorbij. Twee groezelige mannen, elk bij hun auto, staan op het punt een transactie uit te voeren. Iets met geld en met drugs, of misschien iets helemaal anders. Misschien wordt er straks een wapen getrokken, en duiken er links en rechts handlangers op die zich in het vuurgevecht zullen mengen. Een bloedbad is dan onvermijdelijk. Maar zover zijn we nog niet. Vooralsnog praten de twee mannen met elkaar. Plots wandelt een saxofonist de parking op en hij zet met zijn instrument de hele plek in een warme, lichtgevende gloed. Als er zoiets als een soortelijk gewicht in de kunsten bestond, zou het theater veel meer wegen dan de muziek. Theater blijft meestal ter plekke, op de grond. Theater is modder. Muziek is zoveel lichter; je gelooft zo dat ze opstijgt, zweeft, zelfs vliegt; ze neemt je binnen de kortste keren mee naar naamloze plekken zonder vaste contouren of kleuren. Misschien vertelt het theater ons meer over ons leven, en de muziek over onze dromen.