Musica Sacra

Wat maakt het elke keer de moeite waard? vraag ik hem. Een zonnige lentenamiddag in een vredig zondags dorp. Hij staart naar het kind in het gras dat hem met even grote ernstige ogen terug bekijkt. Het zwijgen duurt een wenkbrauwfrons. Het is zoals een lange boog maken, zegt hij tenslotte, tot je je weerstand verliest. Tot je jezelf verliest en vindt tegelijk.

Musica Sacra. Een tweedaags festival dat voorbij de grens van het alledaagse gaat. Een festival dat moeiteloos de taalgrens oversteekt omdat muziek de enige taal is die geen woordenboek nodig heeft om zich verstaanbaar te maken. Muziek kent geen tijd, geen grenzen, behoeft geen naam of definitie. Muziek is. Een cirkel. Gevoel, vertaald in een nieuw gevoel, een eeuwige transformatie. Vluchtig en beklijvend tegelijk. Een eeuwigheid, voorbij voor je het weet.

Luisteren naar een verhaal uit het verleden dat een teken van mededogen geeft en een veilige schuilplaats biedt. Een dag in het teken van de roos. Een dag onderweg van licht naar licht, een dag als een strakgespannen snaar, een dag onderweg door jezelf, tot het traliewerk rond je ziel even openbreekt en je weer het kind bent dat weet wat bidden betekent zonder het ooit te doen. Een dag die pas ophoudt als je de herinnering eraan verloren hebt.

Jezelf terugvinden in een spiegel van klanken, en groeien met de wortels in de aarde, diep dat ze zich aan het zuiverste water kunnen laven en zodat ze naar omhoog kunnen reiken, zo hoog dat je de engelenveertjes langs je gezicht voelt strijken. Even thuiskomen in je ziel. Even weer weten hoe het is om gewoon te zijn. Zonder meer, zonder minder.
Ervaring zonder tastbaar resultaat. Beleving. Hij buigt zich naar het stille kind en neemt haar in zijn armen