Mensen

Jef Blancke is een schilder van mensen. Een zeldzame hond, een bed, een deur, een venster, een glas, een lamp – het zijn slechts vluchtig aangegeven picturale adjectieven bij de eenzaamheid of de togetherness van de vele mannen en vrouwen die hij in een gestage productie van nu al meer dan vijftien jaar tevoorschijn heeft geschilderd. Bij al hun verschillen hebben zijn mensen een paar wezenlijke trekken gemeen. Dat ze zwijgers zijn, bijvoorbeeld. Verstokte zwijgers. Toegegeven, in schilderkunst zijn woorden van minder tel dan in literatuur of film. De Arnolfini's, het melkmeisje, het joodse bruidje, dokter Gachet - ze doen er evenzeer het zwijgen toe, maar toch, van Eyck, Vermeer, Rembrandt en van Gogh lijken modellen te schilderen die, zo stelt men zich voor, even later al weer vrolijk (of ernstig) aan het praten kunnen zijn. Bij het merendeel van Blanckes vele personages daarent ...