Le Cri

Midden in een lege, schaars verlichte ruimte, brengen Nacera Belaza en haar zus een ode aan de vrijheid. De voeten van de dansende jonge vrouwen lijken verankerd in de podiumvloer. Behoedzaam en traag beginnen hun lichamen te schommelen en beschrijven hun armen bogen die steeds ritmischer worden. Ze geven uiting aan het ontwaken van een lang geleden ingeslapen lichaam. Het schommelen wordt geleidelijk aan heviger en de psalmodieën van Larbi Bestam en de goddelijke stemmen van La Callas vullen de ruimte? De repetitieve, hypnotische dans van Nacera en Dalila heft de notie van tijd op en getuigt van een ingetogen sensualiteit. Hun choreografie is minimalistisch maar expansief en vertoont een uitgesproken ascetisch en spiritueel karakter.