| Uitgebreide infotekst |
Een lesje in bescheidenheid op zijn tijd kan nooit kwaad .
Toen wij ons enkele jaren geleden gingen onderdompelen in het New Yorkse jazz-leven en onze oude (Jimmy Cobb) en jonge (Brad Mehldau) jazzhelden in backstageloze clubjes zagen binnenwandelen, gitaar op de rug,
orgeltje onder de arm, drumstel op een stootkarretje, werden we genadeloos geconfronteerd met onze eigen professionele blasÃ_©. Beroemd in Vlaanderen! So What?
Hier, in de enige echte metropool van de jazz, zagen en hoorden we de groten der aarde in de intimiteit van hun eigen biotoop, pretentieloos, direct in the face, kwetsbaar en zonder de minste franje. Geen spots, geen
10.000 Watt versterkers, geen mega decors met zelfverheerlijkende projecties op plasmaschermen. Geen mediagedonder. De dwangbuis der formats heeft hier geen vat op de creativiteit. In deze stad is jazz gewoon een
van de performing arts waar delivery het sleutelwoord is, entertainment hoort daar bij .
Terug in het vaderland werd ons als bij wonder een Tapijtconcert aangeboden Ã,Â- aangepraat. Een soort Unplugged waarbij het publiek op spuugafstand op kussentjes rond de optredende artiesten geschaard zit. Niks in de
handen, niks in de mouwen. Niks trucare niks foefelare. De NY-vibe in een kapel in Antwerpen. We trilden op onze benen, maar we kregen onze muzikale waar verkocht en zowaar: er was iets gevoeligs getriggerd: hier
zouden we mee doorgaan, het mocht en zou hier niet stoppen.
Er volgden algauw een twintigtal club en cafÃ_©-optredens. Zeer bescheiden, spelen op de huisgeluidsinstallatie en zelf het materiaal meezeulen en versleuren. Niet altijd leuk, wel gezond voor lichaam en geest. Er werd
passioneel gemusiceerd, ook veel gelachen. Ã,Â" Tiens, wij hebben een publiekÃ,Â" dachten we enigszins verbaasd.
In 2008 werd ons theaterprogramma Ã,Â"Gedeelde AdoratiesÃ,Â" geboren. Een eclectisch muziek- en praatprogramma, gebracht door twee vrienden die zich na jaren ten dienste van anderen de totale muzikale vrijheid permitteren
en van jazz naar kleinkunst via The Beatles over Clement Peerens en De Nieuwe Snaar hoppen, daarbij zichzelf niet vergetend bij middel van enkele eigen nieuwe en oude composities.
Na een vijftigtal volle zalen, 10.000 toeschouwers Ã,Â- Vorst Nationaal in 50 delen - en de jubelzang van menig cultuurfunctionaris hebben wij dan, zonder er Ã_©Ã_©n minuut over te vergaderen, blijmoedig besloten er een
tweede mouw aan te breien onder de verrassende titel Ã,Â"Gedeelde Adoraties 2Ã,Â".
GA2 wordt voller, net zoals zijn uitvoerders .
Wij zijn vastbesloten het publiek nog verder te mee te nemen in onze muzikale speeltuin. Een muzikaal bezoekje aan de Nuovo Cinema Paradiso van Ennio Morricone, de Wondere Wereld van Jan De Wilde en denk vooral
niet dat wij The Kings of Leon niet kennen. Misschien woont er in een van ons wel een onderschatte drummer, een Japanse koto-speler of jodelende buikspreker? Kunnen twee stemmen de illusie van The Beach Boys
opwekken? Zit de geest van Toots Thielemans gevangen in een melodica? Mogen wij onszelf wat meer adoreren en wat meer eigen werk brengen dan in de eerste uitgave van Gedeelde Adoraties?
Wij vinden van wel .
Come and see in your local theatre!
Jean Blaute & Eric Melaerts
P.S. Onze naaktkalender wordt na de voorstelling gesigneerd verkocht in de foyer van het theater .
|
