Histoire par celui qui la raconte

We zouden ook fictie kunnen maken over de prehistorie. Waanzin? Nee, een slechte droom! Een aantal vrouwen en mannen zetten een wereld op waarin spanningen heersen tussen spel en ritueel, onrustbarend en komisch, een montage van eenvoudige acties, segregaties of aaneengesloten gehelen. Het verhaal zit vol gaten, speelt zich af in heel verschillende tihdsvakken met bronnen die soms ver van ons verwijderd zijn: een historische vertelling met een mangeling van antropologische en cinematografische referenties. Een gedachtenwisseling. Geschreeuw of gezucgedachtenwisseling. Geschreeuw of gezucht. Een lied. Zo beschrijft Latifa Laâbissi haar nieuwe werk waarin de verwarring ven de huidige tijd en de gewelddadige gevolgen ervan poëtisch worden verdicht. In een decorontwerp van Nadia Lauro gaan Jessica Batut, Robert Steijn en Latifa Laâbissi zelf tekeer in het hart van een Franse samenleving die weigert de ogen te openen voor de traumatische gevolgen die het verdringen van haar geschiedenis heden ten dage nog heeft. Balancerend tussen herinneringen en vermoedens vergt dit veeleisende werk heel wat van ons interpretatievermogen, wat de prijs van een zitje voor de voorstelling ruimschoots verantwoordt.