Het einde der kunst - Diversiteit en fragmentatie in de kunst van de jaren negentig en verder...

Diversiteit en fragmentatie karakteriseren de kunst van het laatste decennium. Meer dan ooit te voren hanteren kunstenaars nieuwe materialen, technieken en stijlen. Kunst bezette nog nooit zon gevarieerd en breed veld: van het fantastische universum van Matthew Barney tot de maatschappijkritische werken van Thomas Hirschhorn. Foto, video, computer- en internetkunst zijn ondertussen helemaal ingeburgerd. Fenomenen als Brit Art konden op veel aandacht en bijval rekenen, maar ook Japan en China zijn op het toneel verschenen. Concept en Neo-Concept blijven het goed doen, maar ook de schilders zijn nog steeds in. Identiteit, zowel seksueel als etnisch, wordt een belangrijk thema.

Tegelijkertijd wordt zowel kunstwerk als auteurschap voortdurend in vraag gesteld. Door sommigen wordt dit alles gezien als een bewijs van de diepe crisis waarin de kunst verkeert.

Om tot een beter begrip van deze situatie te komen hanteert de filosoof Arthur Danto hier het concept van het einde van de kunst. De crisis in het kunstbedrijf is er volgens hem eigenlijk niet om de eenvoudige reden dat er geen kunst meer is. Kunst als dusdanig bestaat niet meer. Ze heeft zich getransformeerd in iets anders, iets wat volgens andere wetmatigheden functioneert. Het is dus uiteraard onzinnig deze nieuwe vormen met oude concepten als schoonheid, authenticiteit of betekenis te benaderen

We zoeken onze weg in deze verwarrende maar boeiende wereld.