Gedeelde adoraties 2 - Jean Blaute en Eric Melaerts

Een lesje in bescheidenheid op zijn tijd kan nooit kwaad. Toen wij ons enkele jaren geleden gingen onderdompelen in het New Yorkse jazz-leven en onze oude (Jimmy Cobb) en jonge (Brad Mehldau) jazzhelden in backstageloze clubjes zagen binnenwandelen, gitaar op de rug, orgeltje onder de arm, drumstel op een stootkarretje, werden we genadeloos geconfronteerd met onze eigen professionele blasé. Hier, in de enige echte metropool van de jazz, zagen en hoorden we de groten der aarde in de intimiteit van hun eigen biotoop, pretentieloos, kwetsbaar en zonder de minste franje. De dwangbuis der formats heeft hier geen vat op de creativiteit.
Terug in het vaderland werd ons als bij wonder een tapijtconcert aangepraat, waarbij het publiek op spuugafstand op kussentjes rond de optredende artiesten geschaard zit. Niks in de handen, niks in de mouwen. In 2008 werd dan ons theaterprogramma Gedeelde Adoraties geboren. Een eclectisch muziek- en praatprogramma, gebracht door 2 vrienden die zich de totale muzikale vrijheid permitteren en van jazz naar kleinkunst via The Beatles over Clement Peerens en De Nieuwe Snaar hoppen, daarbij zichzelf niet vergetend bij middel van enkele eigen nieuwe en oude composities. Een vijftigtal volle zalen, 10.000 toeschouwers en de jubelzang van menig cultuurfunctionaris later hebben wij dan blijmoedig besloten er een tweede mouw aan te breien onder de verrassende titel Gedeelde Adoraties 2 .
GA2 wordt voller, net zoals zijn uitvoerders. Wij zijn vastbesloten het publiek nog verder mee te nemen in onze muzikale speeltuin. Misschien woont er in een van ons wel een onderschatte drummer, een Japanse koto-speler of jodelende buikspreker? Zit de geest van Toots Thielemans gevangen in een melodica? Mogen wij onszelf wat meer adoreren en wat meer eigen werk brengen dan in de eerste uitgave van Gedeelde Adoraties? Wij vinden van wel.

Come and see in your local theatre!