Erik Heyman, Verzamelde Gedichten

Een bloemlezing uit Erik Heymans werk:

TRILLING
Voor Gerrit Achterberg

Ik steel de klank van kale wanden
en vrees de maat die ik vereer.
Ik zend mij spoorloos naar u uit:
wij zijn geketend door geluid.

Maar zo besta ik dan: mijn schrale banden,
in hun frequentie aan de bron ontspoord,
sluiten op mijn periode aan:
het zwijgen kan slechts in mijn keel ontstaan.

Ik plant mijn golfgetal op die omwenteling
en voel hoe ik onmeetbaar resoneer:
daar vervolledigt de gedempte kring
mijn grondtoon, die ik haastig genereer.

Eén lengte overspant het blinde koord:
dit wederkerend, trillend woord.

Uit Neergeschreven (Poëziestichting Vers, 1981)

i.viii

Volgt dan het vloeien voor het glijden.
Volgt het verstaan. Volgt toch het falen.
Volgt het verbergen voor elkaar.
Volgt het verklaren

Volgt niet het slapen in een bed vol water.
Volgt soms het redden van elkaar,
Volgt het ontwaken. Volgt niet
Het gloeien het bewaren.

Volgt het vergaan
Volgt het verlaten.

Uit Ijstijd (Wel, 1984)

Credo

Wij moeten nog niet
aangebroken dat wil
zeggen met de ogen dicht
geloven dat elk woord
dat niet kan worden
uitgesproken nog jaren
lang op onze lippen ligt.

Want het went nooit, wij
kunnen het niet helpen
dat alles wat onder de
huid wordt opgeplooid
een bloeding blijft die
niemand kent en niemand
meer kan stelpen.

En of wij alles vrezen
wat wij niet vergeten, of
het vermoeden wat ons
gaande houdt, wij zullen
het dan toch nooit zeker
weten: wij weigeren en
weigeren ons oud.

Uit Dagmaat (De Arbeiderspers, 1994)

Cantus Firmus

Is er een hemel hoger dan
de hand die plots de honger
van een kind kan stillen,

is er een licht dat naar
een spitsboog klimt of maar
een knieval doet voor elke
schuifelende voet en voor het
breken van de stem als zij in
dit arduin zal zijn vergeten,

en valt het lied nog te vermijden
waarmee wij altijd zullen weten hoe
tot slot de navel kraakt en dat
een arm onaangeraakt naar dat
gedurig evenwicht zal glijden?

Uit Mantis (PoëzieCentrum Gent, 2006)