De Caraïbische Zee

Neen, we nemen U niet mee naar exotische stranden. De titel symboliseert de hunkering van twee patiënten naar een zorgenloze toekomst na hun verblijf in het ziekenhuis. We maken het wel en wee mee van Mie en Nicole tussen de muren van een grijze ziekenhuiskamer, waar ze moeten zien te overleven tussen de onverschilligheid van de artsen en van de verpleegsters, de ongeïnteresseerde en enkel met zichzelf bezig zijnde bezoekers en de nukken en grillen van hun medepatiënt. Mie is een goedhartige vrouw van in de zestig, met gezond verstand en optimisme en bepaald niet verwend door het leven. Nicole, een onderwijzeres van vooraan in de dertig, klaagt veel, ook zonder tastbare reden. Het is nog allerminst duidelijk wat ze mankeert. Ze is laf, in de zin dat ze altijd heeft gedaan wat anderen van haar verwachtten. Met haar huilbuien en uitbarstingen maakt ze de moedige Mie van streek. Mie en Nicole voelen zich afgesloten van de buitenwereld. Een triest en zwaar verhaal zal u denken. Fout! De personages die de revue passeren zijn zo levensecht en uiteenlopend van karakter dat u een glimlach en een lach niet zal kunnen bedwingen.