Black'n'blues - a Minstrel Show

De Amerikaanse danser, acteur, zanger en choreograaf Mark Tompkins mag je gerust als een eigenzinnig buitenbeentje beschouwen. In die optiek richtte hij in 1983 zijn eigen gezelschap I.D.A. op, met de bedoeling ‘unidentified performative objects’ te creëren. In Brugge kregen we enkele jaren geleden zijn milde parodie ‘Song and Dance’ te zien. Voor ‘Black’n’Blues’ inspireert Mark Tompkins zich op de 19de-eeuwse Amerikaanse minstrel show- en blackface-traditie. Kluchten en later ook revues, waarin blanken hun gezicht zwart verfden en vervolgens zwarten imiteerden die blanken nabootsten. De minstrel show zette bepaalde codes op zijn kop. Het opvoeren van tegengestelde en onverenigbare personages zoals blank/zwart, man/vrouw, meester/slaaf, stelde op luchthartige toon de noties ras, klasse en geslacht in vraag. Voor een hedendaags publiek is deze karikaturale aanpak op de grens van aanstootgevend. Mark Tompkins gaat deze discussie niet uit de weg, hij speelt met de typische mechanismen van de minstrel show: roetmoppen, maskers, travestie, zang en dans, woordgevechten. Trouw aan de traditie, tegen geschilderde decors en tussen houten palissades, spelen en dansen de acteurs hun hedendaagse visie op de minstrel show, met muziek en liedjes die een brede periode van 1830 tot vandaag bestrijken. Originele minstrel- en coonsongs, blues uit de jaren 20 en 30, soul en R&B uit de jaren 50 en 60, tot actuele rap. Engels gesproken