Afstand en nabijheid

Het goede midden bewaren tussen afstand en nabijheid is voor elke zorgverlener een steeds terugkerende opdracht. Natuurlijk word je geraakt door patiënten, dat is onvermijdelijk, en er is ook niets verkeerd mee, integendeel. De vraag is wat je doet met je eigen emoties? Hoe kan je nabij blijven zonder jezelf te verliezen, zonder ofwel te versmelten met de patiënt ofwel een muur rondom je heen te bouwen? Ga je steeds over je eigen grenzen of heb je het gevoel dat 'betrokken zijn' betekent dat je nooit 'nee' mag voelen en zeggen? Als je erg nabij bent geweest en je verliest iemand, kan en mag je dan als zorgverlener rouwen? Hoe kan ik nabij zijn als ik me steeds zo machteloos voel en niets kan 'doen' voor mijn patiënt?